INTERVIEW WITH RICHARD BISHOP ENGLISH / DUTCH (interviewer : Gerald Van Waes) -------------------------------------------------------------------------------- ENGLISH rough text : E-mail INTERVIEW RICHARD BISHOP : I AM FAMILIAR WITH YOUR GUITAR RELEASES BUT HEARD ONLY FRAGMENTS OF SUN CITY GIRLS. I NEVER UNDERSTOOD FULLY SUN CITY GIRLS. I HAVE NO IDEA OF WHAT FOCUS OR SPIRIT WENT INTO THE BAND AND WHAT CAUSED ITS EXISTENCE. CAN YOU EXPLAIN ? RB : I'm not sure I can explain anything, even if I could, it would take forever. I STILL don't fully understand Sun City Girls, but I've never had to and never really wanted to. The best advice I could give anyone is to listen to as many different SCG releases that you can beg, borrow, steal! We've released a lot of material in the last 23 years and we've never paused one second to wonder whether or not people will even listen to it. Most people, however, who do get a chance to listen, will find some songs or records they like, and some they don't like. That's how it's always been. We're comfortable with that. When the band first started playing together we had no real focus or intention of how we wanted things to turn out. We just played as much as we could, whenever and wherever we could. Whatever happened, happened. Everything was (and still is) permitted. Many bands back then were playing the same old tired music. The more we played, the more risks we wanted to take. We always wanted to take things further and further, and bring it back if, and when, we wanted to. That's basically how it all started, and the rest, as they say, is MYSTERY. But have a look at our website (www.suncitygirls.com) for some background information that may answer some further questions. HOW DID THE ETHNIC INSPIRATIONS COME INTO YOUR LIFE ? STARTING FROM YOUR OWN ENVIRONMENT .. RB : I'm half Lebanese so I grew up listening to music from Lebanon, Syria and Egypt, even long before I appreciated it. From an early age my grandfather was playing Farid el-Atrache, Asmahan, and Umm Kulthum, plus lesser known stars of Arabic music on 78 rpm and cassettes. Those sounds were ingrained into my head when I was very small. It would be several years later before I became reacquainted with them. My Grandfather played the Oud and Violin and numerous aunts, uncles and cousins, as well as my mother, also played instruments. It was just a matter of time before I started experimenting with guitar (and some piano), however, nothing really started to develop until I was in High School in the 1970s. During the 1970s, I was really more into the Beatles and Stones, and then early Heavy Metal than anything else. But I then started messing around with Arabic styled improvisations on the guitar. It seemed very natural to play that way and I just developed my own approach to the music without understanding any theory behind it. I certainly didn't want things to get too complicated. WHAT SPECIFIC ETHNIC MUSIC OR COUNTRIES ALSO DID INSPIRE YOU ? WHICH COUNTRIES DID YOU VISIT THAT CHANGED YOUR LIFE AND PERSPECTIVES AND HOW ? In my early 20s, I had the opportunity to travel overseas to Morocco and Egypt and it was from those trips that I began to appreciate even more the sounds of all things Arabic, from village folk players to full Classical Arabic orchestras, from the daily call to prayer, to the endless sounds of just walking around the streets, and more. There was no turning back at that point. From there, for me, it was a natural progression to begin listening to the ethereal sounds from the Indian sub-continent which, besides from the usual Sitar, Chenai and Sarangi drenched drones, also included numerous strains of gypsy music which were born in India and spread west via what's commonly called the Romany Trail. It was two trails actually: a northern route through Persia, Turkey and into Eastern Europe, as well as the southern route which went through North Africa and entered Europe through Spain. So it was my first trip to India in the 1980s that sealed the deal for me. Now when I do my solo performances, the bulk of the music I play reflects these traditions more than anything else. Of course, by doing a lot of travel, I was also exposed to the vast array of music from Indonesia and other parts of SE Asia. This is an unlimited supply of sounds that I listen to often but I haven't really incorporated it into my guitar playing so much. Visiting North Africa, the Sub-Continent, and SE Asia was an eye opener just by being immersed in it all. Everything was different from what I was used to back home..the sights and sounds, the smells, the history, the simpler way of life, much of which hasn't changed in hundreds of years, and so much more. It does change you, for the better I think. In fact, it makes you think of your own society as backwards. ANY PLANS FOR COOPERATIONS WITH FOREIGN / FUSION/ ETHNO-MUSICIANS ? I don't have any actual plans but usually I'm open to exploring any new possibilities with the right people. I'd tend to be more interested if I think the collaboration would produce something unexpected. I guess you don't know until you try it. The hardest part of it all though is finding the time to do it. HOW DID YOU DEVELOP YOUR GUITAR PLAYING AND IF SO WHERE DID YOU ? HOW MUCH IS YOUR GUITAR PLAYING ETHNICAL, FAUX-ETHNICAL, INDIVIDUALLY-ETHNICAL,..(INCLUDING AMERICAN,..) AT TIMES ? WHAT ARE THE STYLISTIC METHODS YOU USE AND HOW MUCH FREEDOM DO YOU USE IN THEM ? ON YOUR ALBUMS ON ALMOST EACH TRACK BUT ALSO WITHIN ONE TRACK YOU SEEM TO SWITCH AND MIX INSPIRATIONS… As I mentioned earlier, I started playing back in the mid 1970s when I was in high school in Michigan. I started mainly because I had a couple of friends who played a little bit. They knew some Led Zeppelin songs and were able to figure out almost anything else they listened to. I remember it being something I just wanted to try. My friends were patient, taught me a few chords here and there and I would play rhythm while they traded off solos. Eventually I could solo a little bit but I got bored with trying to play just rock music. I then started to improvise more, and began coming up with new ideas, most of which weren't so popular with my friends. But I became more comfortable playing solo guitar. When it comes to how much of my playing is considered "ethnical", it just doesn't matter to me. I don't think of it as "ethnical" or "non-ethnical". I simply play solo acoustic guitar. That can encompass almost any style of music. I play everyday, sometimes for hours at a time, using whatever I have in my arsenal at that specific time. Sometimes the instrument "plays" me because I don't always know what's going to come out of that sound-hole. Certainly the "world music" I've come across has been a big influence on my playing but so have a lot of other things. And, because I've never "studied" or "trained" in any specific world-music genre (or any genre at all, and I don't intend to), a lot of people will automatically call some of the music "faux-ethnical" because it sort of sounds like music from this country or that region or whatever. But it was never my intention to play "world music" or "ethnic" music. Many people have to put things in categories so they can have a box for it to fit into. I don't want to be boxed in. It's like putting a frame around a painting so it can be held in. I want a painting to be able to roam around the room (and beyond) at will. It's the same with my guitar playing. That's where the Freedom is. When I'm improvising, whatever sound comes out, I work with it, to see where it can go. There are no fancy tricks, and no conscious stylistic methods employed. I just play. I'M VERY GLAD HAVING YOUR SOLO-GUITAR ALBUMS AND THAT YOU HAD THE OPPORTUNITY TO RECORD THEM. WHAT DO YOU THINK OF THE RENEWED ATTENTION TO KIND OF POST-TAKOMA GUITARISTS ? I think it's great. There are a lot of great players out there, especially younger players who are helping to keep the solo guitar tradition alive. And of course, the older players (myself included) are benefiting from this a great deal. I think this modern appreciation of solo players will go on as long as guitarists continue to do different things with their instrument. Of course, with just an acoustic guitar it's not always easy to come up with something that hasn't been heard much before, and because of that, a lot of players will fall into what I call the "Fahey Trap". I mean, if everybody is going to play utilizing the finger picking styles of Fahey, Koetke, or all those that came before, then it will all sound the same and it will get old very fast. But if a few can manage to take that style (or any style) and work with it, turning it upside down and inside out, and bring some new mysteries to the table, then I think the whole solo acoustic guitar atmosphere can keep changing for the better. IS THERE ANYTHING ELSE BESIDES A MUSICAL INTEREST THAT IS DRIVEN INTO YOU TO ACTIVATE THE KIND OF SPIRITS IN YOUR MUSIC AS YOU DO ? (YOU SEEM TO HAVE INTEREST IN GNOSTIC AND MYSTICISM) AND IS THEIR ANY BOOK OR IDEA YOU WOULD RECOMMEND TO ANY MUSICIAN ? Well, I've always had a great interest in the Occult, specifically Ceremonial Magic, Alchemical Studies, and anything that involves Ritual. I'm sure some of my studies of the above subject matter have contributed to certain elements of my approach to music, but probably more with Sun City Girls than with playing solo. As far as book recommendations, I'm not sure. One might try to find: Nada Brahma - The World is Sound by Joachim-Ernst Berendt. I think it would be of the most interest to those who like Indian Music and its relation to Jazz but it covers many other areas also. Another possibility could apply to anybody and not just to musicians. For anyone who wants to get some sort of foothold in the Occult Sciences (Sound is an Occult Science), I would recommend one book as a foundation work: THE SECRET TEACHINGS OF ALL AGES: An Encyclopedic Outline of Masonic, Hermetic, Qabbalistic and Rosicrucian Symbolical Philosophy: Being an Interpretation of the Secret Teachings Concealed within the Rituals, Allegories and Mysteries of All Ages by Manly P. Hall. This was the one book that set everything in motion for me and encouraged me to do my own further researches into things "Magical". It's a book that everybody should own. EUROPEAN TOUR DATES (SO FAR) Don't yet know all venue names Thu July 21 - Gent, Belgium @ K-RAA-K Fri July 22 - London, UK @ The Spitz Sat July 23 - TBA (probably Brighton, UK) Sun July 24 - OFF Mon July 25 - OFF Tue July 26 - Cork, Ireland @ An Cruiscin Lan with Devendra Banhart Wed July 27 - Galway, Ireland @ Roisin Dubh with Devendra Banhart Thu July 28 - OFF Fri July 29 - Dublin, Ireland @ The Village with Devendra Banhart Sat July 30 - Belfast, N. Ireland @ Empire Music Hall with Devendra Banhartt Sun July 31 - Glasgow, Scotland @ ?? Mon Aug 01 - Edinburgh, Scotland @ Liquid Room with Devendra Banhart Tue Aug 02 - Manchester, UK @ The Comedy Store with Devendra Banhart Wed Aug 03 - Leeds, UK @ City Varieties with Devendra Banhart Thu Aug 04 - OFF Fri Aug 05 - OFF Sat Aug 06 - OFF Sun Aug 07 - OFF Mon Aug 08 - OFF Tue Aug 09 - Zagreb, Croatia with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney Wed Aug 10 - OFF Thu Aug 11 - Vienna, Austria with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney Fri Aug 12 - Warsaw, Poland with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney Sat Aug 13 - Berlin, DE with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney Sun Aug 14 - Hamburg, DE with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney Mon Aug 15 - Mannheim, DE with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney Tue Aug 16 -Amsterdam, NL @ Paradisio with Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney -- -------------------------------------------------------------------------------- INTERVIEW WITH RICHARD BISHOP, To be published in Kindamuzik. Voor de meesten is hij nog steeds gekend voor zijn bizarre group Sun City Girls, maar meer en meer profileert hij zich ook als een volwaardig solo guitarist. Zijn stijl lijkt etnische inspiratie te hebben, maar wisselt zo snel af, dat ook het zich niet echt in een categorie laat vatten. Een interview maakte me wat wijzer over zijn achtergronden. Sun City Girls wordt meer vernoemd als groep dan men de platen kan vinden. Ik hoorde reeds hier en daar wat stukken van platen, maar ik kan nog steeds aan hun muziek niet aan uit. Ze spelen zeer geïmproviseerd, gebruiken ‘field recordings’, maar wat ze echt uitdrukken, of waar ze naar toe gaan laten ze niet echt merken. Ik besloot het Richard Bishop zelf maar te vragen. Ik ken je guitar solo releases, maar hoorde van Sun City Girls slechts van fragmenten hier en daar. Ik kan de groep maar niet verstaan. Wat is hun focus en drijfveer. Kun jij het misschien uitleggen? RB : “Ik weet het niet of ik alles kan verklaren, en moest ik het kunnen, zou het een eeuwigheid duren. Ook ik versta City Girls niet eens volledig. Het beste advies dat ik iedereen kan geven is: luister naar zoveel verschillende SSG releases als je kunt te pakken krijgen, kunt lenen of stelen. We hebben de laatste 23 jaar zoveel uitgegeven zonder er ooit over na te denken dat mensen er ook naar zouden luisteren. Degenen die de kans krijgen om SSG te vinden, zullen sommige platen goed vinden, en zullen niet echt houden van andere. Zo is het altijd geweest. En daar voelen we ons goed bij. Wanneer we pas begonnen te spelen hadden we geen echte focus of intentie om het zo of zo te laten klinken. We speelden gewoon zoveel we konden en overal waar dat kon. Wat er gebeurde, gebeurde gewoon. Alles was en is nog steeds toegelaten. De meeste groepen toen speelden dezelfde soort saaie muziek. Hoe vaker wij speelden, hoe meer risico’s we wilden nemen. We wilden de dingen steeds verder brengen, en indien nodig ook weer terugkomen, als we er daar nood voor voelden. Zo zijn we in feite begonnen. De rest is een groot mysterie.” Vanwaar kwamen de etnische inspiraties, voor jou dan, vanuit je eigen omgeving gezien ? R.B.: “Ik ben half Libanees, dus groeide ik op met muziek van Libanon, Syriä en Egypte, zelf lang voor ik het begon te appreciëren. Mijn grootvader speelde, wanneer ik zeer jong was, 78 toeren platen en cassettes met de muziek van Farid el-Atrache, Asmahan, en Umm Kulthum, en minder bekende sterren van de Arabische muziek. Toch duurde het nog jaren voor ik ze herontdekte. Mijn grootvader speelde ook de oud en viool. Verschillende tantes, nonkels en kozijnen, maar ook mijn moeder speelden muziekinstrumenten. Het is pas met de tijd dat ik met de guitar (alsook de piano) zou gaan experimenteren. Maar het duurde tot het Hoger Onderwijs in de jaren 70 voor er zich daar iets uit begon te ontwikkelen. In die jaren 70 waren het eerst The Beatles en The Stones die me interesseerden, en de vroege Heavy Metal. Vanaf toen begon ik Arabisch geïnspireerde improvisaties op gitaar te proberen. Voor mij was dat een heel natuurlijke wijze om zo te spelen. En van daaruit ontwikkelde ik mijn eigen stijl, in feite zonder veel theorie erachter te kennen. Ik wou het ook niet te ingewikkeld laten worden.” Zijn er landen en etnische stijlen die je nog verder geïnspireerd hebben, of die je levensvisie veranderd hebben? R.B. : “Toen ik een vroege twintiger was had ik de kans om naar Marokko en Egypte te reizen. Het was met die reizen dat ik de verschillende Arabische stijlen meer begon te appreciëren, gaande van locale volksspelers tot Arabische Klassieke muziek met volledig orkest, van het ochtendgebed tot de geluiden die je hoort in de straten, enz. Vanaf toe was er geen terugkeer mogelijk. Van hieruit was het een logische stap om naar de etherische geluiden van het Indische subcontinent te luisteren, gaande van de bekende sitar, de chenai, en sarangi-drones, alsook door het volgen van de zigeuner-sporen van Oost naar West, via wat men het ‘Romeinse Spoor’ noemt. Er zijn twee sporen terug te vinden. Er is een Noordelijke route over Perzië, Turkije tot in Oost-Europa, en een Zuidelijke route, over Noord Afrika en vandaar naar Spanje. Bij mijn eerste reis naar India in de jaren 80 werd er voor mezelf een soort van overeenkomst vastgelegd. Als ik nu solo speel, reflecteert een deel van de muzikale body, meer dan ooit deze tradities. Doordat ik zoveel reis ben ik natuurlijk ook in aanraking geweest met een zekere hoeveelheid Indonesische en Zuid-Oost Aziatische muziek. Er is een oneindige hoeveelheid van geluiden waarnaar ik vaak naar luister, zonder dat ik het reeds in mijn gitaarspel geïntegreerd heb. Noord Afrika bezoeken en Zuid-Oost Azie was niet meer dan een oogopener die me in deze wereld opslokte. Alles was er verschillend van thuis: het zicht, het geluid, de geuren, de geschiedenis, de simpelere manier van leven die in honderden jaren niet veranderd was geweest enz. En dat verandert iemand ten goede denk ik. Het doet je ook aan je eigen gemeenschap denken, dat die misschien achteruit gaat.” Heb je ooit plannen gemaakt om met buitenlandse muzikanten iets samen te doen - fusie-gericht of met ethnische inslag- ? R.B.: “Er zijn geen specifieke plannen in die richting, maar ik sta er wel open voor, om nieuwe mogelijkheden met de juiste mensen uit te proberen. Ik zou er meer in geïnteresseerd zijn als ik denk dat zo’n samenwerking iets onverwacht zou kunnen opleveren. Al kun je het niet echt weten zonder het te proberen. Het moeilijkste blijft wel er de tijd voor te vinden. Als je nu je gitaarspel bekijkt. In welke mate werd er iets echt etnisch geïntegreerd, of is het zelfs faux-etnisch ? Zijn er specifieke stijlen die je gebruikt, al gebeurt dat met een zekere vrijheid van interpretatie ? Soms hoorde ik op bepaalde tracks dat je wel elke moment van stijl lijkt te wisselen.. R.B.: “Zoals ik eerder zei was ik begonnen in de midden jaren 70 in de Hogeschool in Michigan. Wat me aanzette waren een paar vrienden van mij die ook wat speelden. Ze kenden wat Led Zeppelin songs en waren in feite in staat om alles wel na te spelen dat ze hoorden. Ze leerden me zeer geduldig een paar akkoorden voor rhythm gitaar, waarop zij dan solo’s improviseerden. Op ten duur kon ik ook wat solo spelen, maar toch begon ik het saai te vinden om alleen maar ‘rock’ te spelen. Dus begon ik nog meer te improviseren en nieuwe ideeën aan te brengen, waarvan de meeste echter niet zo geapprecieerd werden. Op ten duur voelde ik me beter met gewoon solo gitaar. Hoeveel er uiteindelijk als ‘etnisch’ is te beschouwen kan me in feite niet veel schelen. Zelf denk ik niet zo in die termen. Ik speel gewoon akoestische gitaar. En hiermee kan ik elke stijl vatten. Ik speel elke dag, soms voor een paar uur aan een stuk, en op die momenten gebruik ik alles wat in mijn arsenaal zit op die moment. Soms lijkt het wel alsof het instrument zelf speelt en dat het allemaal uit het klankgat van de gitaar komt. Natuurlijk zal de wereldmuziek die ik hoorde mij beïnvloed hebben maar evengoed een hele boel andere zaken. Het is juist omdat ik nooit enige wereldmuziek of gelijk welk ander genre gestudeerd heb of erin getraind ben, dat vele mensen sommige muziek misschien faux-etnisch zullen noemen omdat het op de muziek van een of ander land trekt of zo. Het is in ieder geval nooit mijn intentie geweest om enige wereldmuziek of etnische muziek te spelen. Vele mensen willen dingen graag in een categorie duwen zodat ze een doos hebben waar het in past. Maar ik wil niet in zo’n doos kunnen passen. Het is zoals een kader rond een schilderij trekken zodat het kan vastgehouden worden. Ik wil echter een soort schilderij dat rond de ruimte kan zwerven naar eigen keus. Zo is het met mijn gitaarspel ook. Daar ligt de vrijheid ervan. Wanneer ik improviseer, zal ik werken met elk geluid dat eruit komt, en zal ik zien waar het naar toe kan gaan. Er worden geen handige truukjes gebruikt, noch bewuste stilistische methodes. Ik speel gewoon.” Ik ben in iedere geval blij dat je de kans zag de soloplaten op te nemen. Wat vind je trouwens van de hernieuwde interesse in de post-Takoma gitaristen? R.B. “Ja dat is goed natuurlijk. En zijn zovele goede gitaristen die mee helpen ook om de solo gitaar traditie in leven te houden. Het spreekt vanzelf dat de oudere gitaristen (waar ik mezelf onder reken) daar veel baat bij hebben. Ik denk dat die huidige appreciatie nog wel zal blijven duren zolang de gitaristen nieuwe dingen zullen blijven proberen op hun instrument. Natuurlijk is het moeilijk om gewoon maar met een akoestische gitaar met iets nieuws te komen. Het juist daarom dat velen zullen vervallen in wat ik de “Fahey”-val noem. Wat ik bedoel is dat als iedereen de stijl van Fahey en Kottke en degenen die voor hen kwamen gaan imiteren, zal het allemaal snel hetzelfde klinken en wordt het weer vlug iets oud. Indien men echter die stijl of gelijk welke stijl als basis kan nemen om er verder mee te werken, om het binnensten buiten te gooien, en er nieuwe mysteries mee op tafel te gooien, dan zal de solo gitaar alleen maar ten goede veranderen.” Buiten de muzikale interesses, is er nog iets dat je spirit in de muziek activeert om te komen tot je inspiratie? Je blijkt een interesse te hebben in gnostiek en mysticisme.. Is er een boek dat je aan elke muzikant kunt aanraden? R.B. “Ik heb altijd een grote interesse in het occulte gehad, vooral in ceremoniële magie en in Alchemistische studies, vooral alles dat met rituelen te maken heeft. Ik denk wel dat sommige van mijn studies sommige elementen hebben bijgebracht in mijn benadering van mijn muziek, maar waarschijnlijk meer bij de Sun City Girls dan in mijn solowerk. Het is moeilijk om een boek aan te raden. Maar men kan trachten ‘Nada Brahma – The World is Sound’ door Joachim-Ernst Berendt te vinden. Ik denk dat het heel interessant kan zijn voor degenen die van Indische muziek houden, en geïnteresseerd zijn in haar relatie tot de Jazz, ook al gaat het ook over andere gebieden. Een andere voorbeeld zou iedereen kunnen aanbelangen en niet alleen muzikanten... Voor iedereen die een steunpunt zou willen vinden in de Occulte Wetenschappen -geluid is een occulte wetenschap- kan ik het volgende boek aanraden : ‘The Secret Teachings Of All Ages’, een encyclopedisch overzicht van Maçonistische, Hermetische, Kabbalistische en van de Rozenkruisers hun symbolische filosofie, met een interpretatie van de geheime leer achter de rituelen, oftwel nog ‘Allegories and Mysteries of All Ages’ door Manly P. Hall. Voor mij was dit boek het begin om verder onderzoek te doen naar dingen die met magie te maken hebben. Iedereen zou het in huis moeten hebben.” Gepland concert in België : 21 Juli 2005 Gent in samen werking met K-RAA-K In Nederland : 16 Augustus 2005, Amsterdam in Paradisio samen met Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney